[[{"content_id":51104,"content_number":0,"portal_id":37,"lang_id":"fa","content_title":"میلاد سراسر نور مولود کعبه مبارک باد","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"بنا بوشته مورخین ولادت على علیه السلام در روز جمعه 13 رجب در سال سى‏ام عام الفیل (1) بطرز عجیب و بیسابقه‏اى در درون کعبه یعنى خانه خدا بوقوع پیوست،محقق دانشمند حجة الاسلام نیر گوید:\r\n\r\nاى آنکه حریم کعبه کاشانه تست‏\r\nبطحا صدف گوهر یکدانه تست‏\r\nگر مولد تو بکعبه آمد چه عجب‏\r\nاى نجل خلیل خانه خود خانه تست\r\n\r\n \r\n\r\nپدر آنحضرت ابو طالب فرزند عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف و مادرش هم فاطمه دختر اسد بن هاشم بود بنا بر این على علیه السلام از هر دو طرف هاشمى نسب است (2)\r\n\r\n \r\n\r\nاما ولادت این کودک مانند ولادت سایر کودکان بسادگى و بطور عادى نبود بلکه با تحولات عجیب و معنوى توأم بوده است مادر این طفل خدا پرست بوده و با دین حنیف ابراهیم زندگى میکرد و پیوسته بدرگاه خدا مناجات کرده و تقاضا مینمود که وضع این حمل را بر او آسان گرداند زیرا تا باین کودک حامل بود خود را مستغرق در نور الهى میدید و گوئى از ملکوت اعلى بوى الهام شده بود که این طفل با سایر موالید فرق بسیار دارد.\r\n\r\n \r\n\r\nشیخ صدوق و فتال نیشابورى از یزید بن قعنب روایت کرده‏اند که گفت من با عباس بن عبد المطلب و گروهى از عبد العزى در کنار خانه خدا نشسته بودیم که فاطمه بنت اسد مادر امیر المؤمنین در حالیکه نه ماه باو آبستن بود و درد مخاض داشت آمد و گفت خدایا من بتو و بدانچه از رسولان و کتابها از جانب تو آمده‏اند ایمان دارم و سخن جدم ابراهیم خلیل را تصدیق میکنم و اوست که این بیت عتیق را بنا نهاده است بحق آنکه این خانه را ساخته و بحق مولودى که در شکم من است ولادت او را بر من آسان گردان ، یزید بن قعنب گوید ما بچشم خوددیدیم که خانه کعبه از پشت(مستجار) شکافت و فاطمه بدرون خانه رفت و از چشم ما پنهان گردید و دیوار بهم بر آمد چون خواستیم قفل درب خانه را باز کنیم گشوده نشد لذا دانستیم که این کار از امر خداى عز و جل است و فاطمه پس از چهار روز بیرون آمد و در حالیکه امیر المؤمنین علیه السلام را در روى دست داشت گفت من بر همه زنهاى گذشته برترى دارم زیرا آسیه خدا را به پنهانى پرستید در آنجا که پرستش خدا جز از روى ناچارى خوب نبود و مریم دختر عمران نخل خشک را بدست خود جنبانید تا از خرماى تازه چید و خورد(و هنگامیکه در بیت المقدس او را درد مخاض گرفت ندا رسید که از اینجا بیرون شو اینجا عبادتگاه است و زایشگاه نیست) و من داخل خانه خدا شدم و از میوه‏هاى بهشتى و بار و برگ آنها خوردم و چون خواستم بیرون آیم هاتفى ندا کرد اى فاطمه نام او را على بگذار که او على است و خداوند على الاعلى فرماید من نام او را از نام خود گرفتم و بادب خود تأدیبش کردم و او را بغامض علم خود آگاه گردانیدم و اوست که بتها را از خانه من میشکند و اوست که در بام خانه‏ام اذان گوید و مرا تقدیس و تمجید نماید خوشا بر کسیکه او را دوست دارد و فرمانش برد و واى بر کسى که او را دشمن دارد و نافرمانیش کند. (3)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nو چنین افتخار منحصر بفردى که براى على علیه السلام در اثر ولادت در اندرون کعبه حاصل شده است بر احدى از عموم افراد بشر چه در گذشته و چه در آینده بدست نیامده است و این سخن حقیقتى است که اهل سنت نیز بدان اقرار و اعتراف دارند چنانکه ابن صباغ مالکى در فصول المهمه گوید:\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nو لم یولد فى البیت الحرام قبله احد سواه و هى فضیلة خصه الله تعالى بها اجلالا له و اعلاء لمرتبته و اظهارا لتکرمته. (4)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nیعنى پیش از آنحضرت احدى در خانه کعبه ولادت نیافت مگر خود او واین فضیلتى است که خداى تعالى به على علیه السلام اختصاص داده تا مردم مرتبه بلند او را بشناسند و از او تجلیل و تکریم نمایند.\r\n\r\nدر جلد نهم بحار در مورد وجه تسمیه آنحضرت بعلى چنین نوشته شده است که چون ابوطالب طفل را از مادرش گرفت بسینه خود چسباند و دست فاطمه را گرفته و بسوى ابطح آمد و به پیشگاه خداوند تعالى چنین مناجات نمود.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nیا رب هذا الغسق الدجى‏\r\nو القمر المبتلج المضى‏ء\r\nبین لنا من حکمک المقضى‏\r\nماذا ترى فى اسم ذا الصبى (5)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nهاتفى ندا کرد:\r\n\r\n \r\n\r\nخصصتما بالولد الزکى‏\r\nو الطاهر المنتجب الرضى‏\r\nفاسمه من شامخ على‏\r\nعلى اشتق من العلى (6)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nعلماى بزرگ اهل سنت نیز در کتب خود بهمین مطلب اشاره کرده‏اند و محمد بن یوسف گنجى شافعى با تغییر چند لفظ و کلمه در کفایة الطالب چنین مینویسد که در پاسخ تقاضاى ابوطالب ندائى برخاست و این دو بیت را گفت.\r\n\r\nیا اهل بیت المصطفى النبى‏\r\nخصصتم بالولد الزکى‏\r\nان اسمه من شامخ العلى‏\r\nعلى اشتق من العلى (7)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nو در بعضى روایات آمده است که فاطمه بنت اسد پس از وضع حمل(پیش از اینکه بوسیله نداى غیبى نام او على گذاشته شود) نام کودک را حیدر نهاد و هنگامیکه او را قنداق کرده بدست شوهر خود میداد گفت خذه فانه حیدرة و بهمین جهت آنحضرت در غزوه خیبر بمرحب پهلوان معروف یهود فرمود:\r\nانا الذى سمتنى امى حیدرة\r\n\r\n\r\nضرغام اجام و لیث قسورة (8)\r\n\r\nو چون نام آنحضرت على گذاشته شد نام حیدر جزو سایر القاب بر او اطلاق گردید و از القاب مشهورش حیدر و اسد الله و مرتضى و امیر المؤمنین و اخو رسول الله بوده و کنیه آنجناب ابو الحسن و ابوتراب است.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nهمچنین خدا پرستى و اسلام آوردن فاطمه و ابوطالب نیز از روایات گذشته معلوم میشود که آنها در جاهلیت موحد بوده و براى تعیین نام فرزند خود بدرگاه خدا استغاثه نموده‏اند،فاطمه بنت اسد براى رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم بمنزله مادر بوده و از اولین گروهى است که به آنحضرت ایمان آورد و بمدینه مهاجرت نمود و هنگام وفاتش نبى اکرم صلى الله علیه و آله و سلم پیراهن خود را براى کفن او اختصاص داد و بجنازه‏اش نماز خواند و خود در قبر او قرار گرفت تا وى از فشار قبر آسوده گردد و او را تلقین فرمود و دعا نمود. (9)\r\n\r\n \r\n\r\nو ابوطالب هم موحد بوده و پس از بعثت رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم بدو ایمان آورده و چون شیخ و رئیس قریش بود لذا ایمان خود را مصلحة مخفى مینمود،در امالى صدوق است مردى بابن عباس گفت اى عمو زاده رسولخدا مرا آگاه گردان که آیا ابوطالب مسلمان بود؟گفت چگونه مسلمان نبود در حالیکه میگفت:\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nو قد علموا ان ابننا لا مکذب‏\r\nلدینا و لا یعبأ بقول الا باطل\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nیعنى مشرکین مکه دانستند که فرزند ما(محمد صلى الله علیه و آله و سلم) نزد ما مورد تکذیب نیست و بسخنان بیهوده اعتناء نمیکند مثل ابوطالب مثل اصحاب کهف است که ایمان خود را در دل مخفى نگهمیداشتند و ظاهرا مشرک بودند و خداوند دو ثواب بآنها داد،حضرت صادق علیه السلام هم فرمود مثل‏ابوطالب مثل اصحاب کهف است که در دل ایمان داشتند و ظاهرا مشرک بودند و خداوند دو پاداش (یکى براى ایمان و یکى براى تقیه) بآنها داد. (10)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nاشعار زیادى از ابوطالب در مدح پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله مانده است که اسلام وى از مضمون آنها کاملا روشن و هویداست چنانکه به آنحضرت خطاب نموده و گوید:\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nو دعوتنى و علمت انک ناصحى‏\r\nو لقد صدقت و کنت قبل امینا\r\nو ذکرت دینا لا محالة انه‏\r\nمن خیر ادیان البریة دینا (11)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nبحضرت صادق عرض کردند که(اهل سنت) گمان کنند که ابوطالب کافر بوده است فرمود دروغ گویند چگونه کافر بود در حالیکه میگفت:\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nألم تعلموا انا وجدنا محمدا\r\nنبیا کموسى خط فى اول الکتب (12)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nشیخ سلیمان بلخى صاحب کتاب ینابیع المودة درباره ابوطالب گوید:\r\n\r\n \r\n\r\nو حامى النبى و معینه و محبه اشد حبا و کفیله و مربیه و المقر بنبوته و المعترف برسالته و المنشد فى مناقبه ابیاتا کثیرة و شیخ قریش ابوطالب. (13)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nیعنى ابوطالب که رئیس و بزرگ قریش بود حامى و کمک پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم بود و او را بسیار دوست داشت و کفیل معیشت و مربى آنحضرت بود و بنبوتش اقرار و برسالتش اعتراف داشت و در مناقب او اشعار زیادى سروده است.(درباره اثبات ایمان ابوطالب مطالب زیادى در کتب دینى‏نوشته شده و کتابهاى مستقلى نیز مانند کتاب ابوطالب مؤمن قریش برشته تألیف در آمده است) .\r\n\r\n \r\n\r\nبارى ولادت على علیه السلام در اندرون کعبه مفاخر بنى هاشم را جلوه تازه‏اى بخشید و شعراى عرب و عجم در اینمورد اشعار زیادى سروده‏اند که در خاتمه این فصل بچند بیت از سید حمیرى ذیلا اشاره میگردد.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nولدته فى حرم الاله امه‏\r\nو البیت حیث فنائه و المسجد\r\nبیضاء طاهرة الثیاب کریمة\r\nطابت و طاب ولیدها و المولد\r\nفى لیلة غابت نحوس نجومها\r\nو بدت مع القمر المنیر الاسعد\r\nما لف فى خرق القوابل مثله‏\r\nالا ابن امنة النبى محمد (14)\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nمادرش او را در حرم خدا زائید در حالیکه بیت و مسجد الحرام آستانه او بود.\r\n\r\n \r\n\r\nآن مادر نورانى که لباسهاى پاکیزه ببر داشت و خود پاکیزه بود و مولود او و محل ولادت نیز پاکیزه بود.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nدر شبى که ستاره‏هاى منحوسش ناپیدا بوده و سعیدترین ستاره بهمراه ماه پدید آمده بود .\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nقابله‏هاى(دنیا) هیچ مولودى را مانند او لباس نپوشاینده‏اند(یعنى هرگز مولودى مانند او بدنیا نیامده) بجز پسر آمنه محمد پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nپى‏ نوشتها:\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(1) حبشى‏هاى فیل سوار که باصحاب فیل سوار که باصحاب فیل مشهورند تحت فرماندهى ابرهه براى ویران کردن کعبه بمکه آمده بودند که خداوند همه آنها را هلاک نمود و خود ابرهه نیز آخرین نفر بود که بهلاکت رسید چنانکه در قرآن کریم فرماید: (ألم تر کیف فعل ربک باصحاب الفیل؟) اعراب حجاز آن سال را مبارک شمرده و نامش را عام الفیل گذاشتند و ولادت نبى اکرم نیز در همانسال بوده است تا 71 سال پس از آنواقعه یعنى تا سال 18 هجرى عام الفیل مبدأ تاریخ مسلمین بود ولى در سال مزبور که ششمین سال خلافت عمر بود برهنمائى حضرت امیر از عام الفیل صرفنظر و سال هجرت نبوى مبدأ تاریخ مسلمانان قرار گرفت.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(2) ابوطالب پیش از ولادت على علیه السلام داراى سه پسر دیگر هم بود که به ترتیب عبارتند از طالب،عقیل،جعفر.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(3) امالى صدوق مجلس 27 حدیث 9ـروضة الواعظین جلد 1 ص 76ـبحار الانوار جلد 35 ص 8ـکشف الغمه ص .19\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(4) فصول المهمه ص .14\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(5) اى پروردگار صاحب شب تاریک و ماه نور دهنده از حکم مقضى خود براى ما آشکار کن که اسم این کودک را چه بگذاریم.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(6) شما دو نفر (ابوطالب و فاطمه) اختصاص یافتید بفرزند پاکیزه و برگزیده و پسندیده پس نام او على است و على از نام خداوند على الاعلى مشتق شده است.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n(7) ینابیع المودة باب 56 ص 255 ـکفایة الطالب ص .406\r\n\r\n \r\n\r\n(8) من آنکسم که مادرم نام مرا حیدر نهاد،شیر بیشه‏ام چنان شیرى که زورمند و پنجه افکن باشد.\r\n\r\n \r\n\r\n(9) اعلام الورىـاصول کافى جلد 2 ابواب تاریخـامالى صدوق مجلس 51 حدیث .14\r\n\r\n \r\n\r\n(10) امالى صدوق مجلس 89 حدیث 12 و 13ـروضة الواعظین جلد 1 ص 139\r\n\r\n \r\n\r\n(11) بحار الانوار جلد 35 ص 124ـمرا(بدین خود) دعوت کردى و من دانستم که یقینا تو خیر خواه منى و تو از این پیش راستگو و امین بودى و دینى را بمردم عرضه داشتى که آن بهترین ادیان است.\r\n\r\n \r\n\r\n(12) اصول کافى جلد 2 باب ابواب التاریخـآیا ندانستید که ما محمد(ص) را مانند موسى به پیغمبرى یافتیم که در کتابهاى گذشته نامش نوشته شده است.\r\n\r\n \r\n\r\n(13) ینابیع المودة باب 52 ص .152\r\n\r\n \r\n\r\n(14) روضة الواعظین جلد 1 ص .81","content_html":"

بنا بوشته مورخین ولادت على علیه السلام در روز جمعه 13 رجب در سال سى‏ام عام الفیل (1) بطرز عجیب و بیسابقه‏اى در درون کعبه یعنى خانه خدا بوقوع پیوست،محقق دانشمند حجة الاسلام نیر گوید:<\/span><\/p>\n\n

اى آنکه حریم کعبه کاشانه تست‏
\nبطحا صدف گوهر یکدانه تست‏
\nگر مولد تو بکعبه آمد چه عجب‏
\nاى نجل خلیل خانه خود خانه تست<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

پدر آنحضرت ابو طالب فرزند عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف و مادرش هم فاطمه دختر اسد بن هاشم بود بنا بر این على علیه السلام از هر دو طرف هاشمى نسب است (2)<\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

اما ولادت این کودک مانند ولادت سایر کودکان بسادگى و بطور عادى نبود بلکه با تحولات عجیب و معنوى توأم بوده است مادر این طفل خدا پرست بوده و با دین حنیف ابراهیم زندگى میکرد و پیوسته بدرگاه خدا مناجات کرده و تقاضا مینمود که وضع این حمل را بر او آسان گرداند زیرا تا باین کودک حامل بود خود را مستغرق در نور الهى میدید و گوئى از ملکوت اعلى بوى الهام شده بود که این طفل با سایر موالید فرق بسیار دارد.<\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

شیخ صدوق و فتال نیشابورى از یزید بن قعنب روایت کرده‏اند که گفت من با عباس بن عبد المطلب و گروهى از عبد العزى در کنار خانه خدا نشسته بودیم که فاطمه بنت اسد مادر امیر المؤمنین در حالیکه نه ماه باو آبستن بود و درد مخاض داشت آمد و گفت خدایا من بتو و بدانچه از رسولان و کتابها از جانب تو آمده‏اند ایمان دارم و سخن جدم ابراهیم خلیل را تصدیق میکنم و اوست که این بیت عتیق را بنا نهاده است بحق آنکه این خانه را ساخته و بحق مولودى که در شکم من است ولادت او را بر من آسان گردان ، یزید بن قعنب گوید ما بچشم خوددیدیم که خانه کعبه از پشت(مستجار) شکافت و فاطمه بدرون خانه رفت و از چشم ما پنهان گردید و دیوار بهم بر آمد چون خواستیم قفل درب خانه را باز کنیم گشوده نشد لذا دانستیم که این کار از امر خداى عز و جل است و فاطمه پس از چهار روز بیرون آمد و در حالیکه امیر المؤمنین علیه السلام را در روى دست داشت گفت من بر همه زنهاى گذشته برترى دارم زیرا آسیه خدا را به پنهانى پرستید در آنجا که پرستش خدا جز از روى ناچارى خوب نبود و مریم دختر عمران نخل خشک را بدست خود جنبانید تا از خرماى تازه چید و خورد(و هنگامیکه در بیت المقدس او را درد مخاض گرفت ندا رسید که از اینجا بیرون شو اینجا عبادتگاه است و زایشگاه نیست) و من داخل خانه خدا شدم و از میوه‏هاى بهشتى و بار و برگ آنها خوردم و چون خواستم بیرون آیم هاتفى ندا کرد اى فاطمه نام او را على بگذار که او على است و خداوند على الاعلى فرماید من نام او را از نام خود گرفتم و بادب خود تأدیبش کردم و او را بغامض علم خود آگاه گردانیدم و اوست که بتها را از خانه من میشکند و اوست که در بام خانه‏ام اذان گوید و مرا تقدیس و تمجید نماید خوشا بر کسیکه او را دوست دارد و فرمانش برد و واى بر کسى که او را دشمن دارد و نافرمانیش کند. (3)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

و چنین افتخار منحصر بفردى که براى على علیه السلام در اثر ولادت در اندرون کعبه حاصل شده است بر احدى از عموم افراد بشر چه در گذشته و چه در آینده بدست نیامده است و این سخن حقیقتى است که اهل سنت نیز بدان اقرار و اعتراف دارند چنانکه ابن صباغ مالکى در فصول المهمه گوید:<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

و لم یولد فى البیت الحرام قبله احد سواه و هى فضیلة خصه الله تعالى بها اجلالا له و اعلاء لمرتبته و اظهارا لتکرمته. (4)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

یعنى پیش از آنحضرت احدى در خانه کعبه ولادت نیافت مگر خود او واین فضیلتى است که خداى تعالى به على علیه السلام اختصاص داده تا مردم مرتبه بلند او را بشناسند و از او تجلیل و تکریم نمایند.<\/span><\/p>\n\n

در جلد نهم بحار در مورد وجه تسمیه آنحضرت بعلى چنین نوشته شده است که چون ابوطالب طفل را از مادرش گرفت بسینه خود چسباند و دست فاطمه را گرفته و بسوى ابطح آمد و به پیشگاه خداوند تعالى چنین مناجات نمود.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

یا رب هذا الغسق الدجى‏
\nو القمر المبتلج المضى‏ء
\nبین لنا من حکمک المقضى‏
\nماذا ترى فى اسم ذا الصبى (5)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

هاتفى ندا کرد:<\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

خصصتما بالولد الزکى‏
\nو الطاهر المنتجب الرضى‏
\nفاسمه من شامخ على‏
\nعلى اشتق من العلى (6)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

علماى بزرگ اهل سنت نیز در کتب خود بهمین مطلب اشاره کرده‏اند و محمد بن یوسف گنجى شافعى با تغییر چند لفظ و کلمه در کفایة الطالب چنین مینویسد که در پاسخ تقاضاى ابوطالب ندائى برخاست و این دو بیت را گفت.<\/span><\/p>\n\n

یا اهل بیت المصطفى النبى‏
\nخصصتم بالولد الزکى‏
\nان اسمه من شامخ العلى‏
\nعلى اشتق من العلى (7)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

و در بعضى روایات آمده است که فاطمه بنت اسد پس از وضع حمل(پیش از اینکه بوسیله نداى غیبى نام او على گذاشته شود) نام کودک را حیدر نهاد و هنگامیکه او را قنداق کرده بدست شوهر خود میداد گفت خذه فانه حیدرة و بهمین جهت آنحضرت در غزوه خیبر بمرحب پهلوان معروف یهود فرمود:
\nانا الذى سمتنى امى حیدرة<\/span><\/p>\n\n


ضرغام اجام و لیث قسورة (8)<\/span><\/p>\n\n

و چون نام آنحضرت على گذاشته شد نام حیدر جزو سایر القاب بر او اطلاق گردید و از القاب مشهورش حیدر و اسد الله و مرتضى و امیر المؤمنین و اخو رسول الله بوده و کنیه آنجناب ابو الحسن و ابوتراب است.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

همچنین خدا پرستى و اسلام آوردن فاطمه و ابوطالب نیز از روایات گذشته معلوم میشود که آنها در جاهلیت موحد بوده و براى تعیین نام فرزند خود بدرگاه خدا استغاثه نموده‏اند،فاطمه بنت اسد براى رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم بمنزله مادر بوده و از اولین گروهى است که به آنحضرت ایمان آورد و بمدینه مهاجرت نمود و هنگام وفاتش نبى اکرم صلى الله علیه و آله و سلم پیراهن خود را براى کفن او اختصاص داد و بجنازه‏اش نماز خواند و خود در قبر او قرار گرفت تا وى از فشار قبر آسوده گردد و او را تلقین فرمود و دعا نمود. (9)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

و ابوطالب هم موحد بوده و پس از بعثت رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم بدو ایمان آورده و چون شیخ و رئیس قریش بود لذا ایمان خود را مصلحة مخفى مینمود،در امالى صدوق است مردى بابن عباس گفت اى عمو زاده رسولخدا مرا آگاه گردان که آیا ابوطالب مسلمان بود؟گفت چگونه مسلمان نبود در حالیکه میگفت:<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

و قد علموا ان ابننا لا مکذب‏
\nلدینا و لا یعبأ بقول الا باطل<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

یعنى مشرکین مکه دانستند که فرزند ما(محمد صلى الله علیه و آله و سلم) نزد ما مورد تکذیب نیست و بسخنان بیهوده اعتناء نمیکند مثل ابوطالب مثل اصحاب کهف است که ایمان خود را در دل مخفى نگهمیداشتند و ظاهرا مشرک بودند و خداوند دو ثواب بآنها داد،حضرت صادق علیه السلام هم فرمود مثل‏ابوطالب مثل اصحاب کهف است که در دل ایمان داشتند و ظاهرا مشرک بودند و خداوند دو پاداش (یکى براى ایمان و یکى براى تقیه) بآنها داد. (10)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

اشعار زیادى از ابوطالب در مدح پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله مانده است که اسلام وى از مضمون آنها کاملا روشن و هویداست چنانکه به آنحضرت خطاب نموده و گوید:<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

و دعوتنى و علمت انک ناصحى‏
\nو لقد صدقت و کنت قبل امینا
\nو ذکرت دینا لا محالة انه‏
\nمن خیر ادیان البریة دینا (11)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

بحضرت صادق عرض کردند که(اهل سنت) گمان کنند که ابوطالب کافر بوده است فرمود دروغ گویند چگونه کافر بود در حالیکه میگفت:<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

ألم تعلموا انا وجدنا محمدا
\nنبیا کموسى خط فى اول الکتب (12)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

شیخ سلیمان بلخى صاحب کتاب ینابیع المودة درباره ابوطالب گوید:<\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

و حامى النبى و معینه و محبه اشد حبا و کفیله و مربیه و المقر بنبوته و المعترف برسالته و المنشد فى مناقبه ابیاتا کثیرة و شیخ قریش ابوطالب. (13)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

یعنى ابوطالب که رئیس و بزرگ قریش بود حامى و کمک پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم بود و او را بسیار دوست داشت و کفیل معیشت و مربى آنحضرت بود و بنبوتش اقرار و برسالتش اعتراف داشت و در مناقب او اشعار زیادى سروده است.(درباره اثبات ایمان ابوطالب مطالب زیادى در کتب دینى‏نوشته شده و کتابهاى مستقلى نیز مانند کتاب ابوطالب مؤمن قریش برشته تألیف در آمده است) .<\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

بارى ولادت على علیه السلام در اندرون کعبه مفاخر بنى هاشم را جلوه تازه‏اى بخشید و شعراى عرب و عجم در اینمورد اشعار زیادى سروده‏اند که در خاتمه این فصل بچند بیت از سید حمیرى ذیلا اشاره میگردد.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

ولدته فى حرم الاله امه‏
\nو البیت حیث فنائه و المسجد
\nبیضاء طاهرة الثیاب کریمة
\nطابت و طاب ولیدها و المولد
\nفى لیلة غابت نحوس نجومها
\nو بدت مع القمر المنیر الاسعد
\nما لف فى خرق القوابل مثله‏
\nالا ابن امنة النبى محمد (14)<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

مادرش او را در حرم خدا زائید در حالیکه بیت و مسجد الحرام آستانه او بود.<\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

آن مادر نورانى که لباسهاى پاکیزه ببر داشت و خود پاکیزه بود و مولود او و محل ولادت نیز پاکیزه بود.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

در شبى که ستاره‏هاى منحوسش ناپیدا بوده و سعیدترین ستاره بهمراه ماه پدید آمده بود .<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

قابله‏هاى(دنیا) هیچ مولودى را مانند او لباس نپوشاینده‏اند(یعنى هرگز مولودى مانند او بدنیا نیامده) بجز پسر آمنه محمد پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

پى‏ نوشتها:<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(1) حبشى‏هاى فیل سوار که باصحاب فیل سوار که باصحاب فیل مشهورند تحت فرماندهى ابرهه براى ویران کردن کعبه بمکه آمده بودند که خداوند همه آنها را هلاک نمود و خود ابرهه نیز آخرین نفر بود که بهلاکت رسید چنانکه در قرآن کریم فرماید: (ألم تر کیف فعل ربک باصحاب الفیل؟) اعراب حجاز آن سال را مبارک شمرده و نامش را عام الفیل گذاشتند و ولادت نبى اکرم نیز در همانسال بوده است تا 71 سال پس از آنواقعه یعنى تا سال 18 هجرى عام الفیل مبدأ تاریخ مسلمین بود ولى در سال مزبور که ششمین سال خلافت عمر بود برهنمائى حضرت امیر از عام الفیل صرفنظر و سال هجرت نبوى مبدأ تاریخ مسلمانان قرار گرفت.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(2) ابوطالب پیش از ولادت على علیه السلام داراى سه پسر دیگر هم بود که به ترتیب عبارتند از طالب،عقیل،جعفر.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(3) امالى صدوق مجلس 27 حدیث 9ـروضة الواعظین جلد 1 ص 76ـبحار الانوار جلد 35 ص 8ـکشف الغمه ص .19<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

 <\/p>\n\n

(4) فصول المهمه ص .14<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

 <\/p>\n\n

(5) اى پروردگار صاحب شب تاریک و ماه نور دهنده از حکم مقضى خود براى ما آشکار کن که اسم این کودک را چه بگذاریم.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(6) شما دو نفر (ابوطالب و فاطمه) اختصاص یافتید بفرزند پاکیزه و برگزیده و پسندیده پس نام او على است و على از نام خداوند على الاعلى مشتق شده است.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(7) ینابیع المودة باب 56 ص 255 ـکفایة الطالب ص .406<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(8) من آنکسم که مادرم نام مرا حیدر نهاد،شیر بیشه‏ام چنان شیرى که زورمند و پنجه افکن باشد.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(9) اعلام الورىـاصول کافى جلد 2 ابواب تاریخـامالى صدوق مجلس 51 حدیث .14<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(10) امالى صدوق مجلس 89 حدیث 12 و 13ـروضة الواعظین جلد 1 ص 139<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(11) بحار الانوار جلد 35 ص 124ـمرا(بدین خود) دعوت کردى و من دانستم که یقینا تو خیر خواه منى و تو از این پیش راستگو و امین بودى و دینى را بمردم عرضه داشتى که آن بهترین ادیان است.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(12) اصول کافى جلد 2 باب ابواب التاریخـآیا ندانستید که ما محمد(ص) را مانند موسى به پیغمبرى یافتیم که در کتابهاى گذشته نامش نوشته شده است.<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(13) ینابیع المودة باب 52 ص .152<\/span><\/span><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n

(14) روضة الواعظین جلد 1 ص .81<\/span><\/span><\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2016-04-20 11:16:59","content_date_event":"2016-04-20 11:16:59","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2016-04-20 11:19:39","content_date_register":"2016-04-20 11:19:39","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":6324,"eid":0,"attach_title":"میلاد سراسر نور مولود کعبه مبارک باد 2","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594_150_105.webp","300":".\/cache\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594_300_209.webp","400":".\/cache\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594_400_279.webp","600":".\/cache\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594_530_370.webp","900":".\/cache\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594_530_370.webp","1200":".\/cache\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594_530_370.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":2261160594,"files":{"original":{"url":".\/file\/37\/attach\/201604\/143607_2261160594.jpg","width":530,"height":370,"size":0}}}]}]]